Het gaat vanmorgen over beschikbaarheid, toewijding aan God.
"Hier ben ik, zend mij"
Het gaat over de zending en roeping van Jesaja, van zijn grote naamgenoot Jezus en natuurlijk ook om uw roeping.

Over de vraag: Is mijn leven ergens goed voor?
En waar dan voor?
Is er Iemand die mij roept, roept om tot mijn bestemming te komen.

En we herkennen ons misschien niet direct in Jesaja.
Jesaja, die zich meldde: "Hier ben ik, zend mij"
Ik denk dat velen van ons zich meer in Jeremia herkennen:
"Ach Heer, zend toch een ander".
Of in Mozes: "O God, ik ben geen man van het woord".
Of in Gideon: "Mijn familie is de kleinste, onbelangrijkste in Israël".

Dat zijn bekende geluiden, bekende reacties, ook binnen de kerk.
Zo hebben vele predikers van het evangelie en dienaars van God geworsteld met hun roeping: Moet ik dat doen, zou een ander dat niet veel beter kunnen dan ik?

Hoe is het dan mogelijk dat Jesaja zichzelf aanbiedt?
Hoe kan ik op dat punt komen dat ik mijn leven aan God toewijd?
Met een laatste ernst, met een diepe vreugde, met een totale beschikbaarheid.

Er is wel iets aan voorafgegaan.
Een visioen. Van God.
Hij vertelt het:
Ik zag de HERE zitten op een hoge en verheven troon en de zomen van zijn kleed vulden de tempel.
Serafs stonden boven Hem en zij zongen het "Heilig, heilig, heilig, is de HERE der heerscharen".
De deurposten van de tempel beefden van het geluid en het huis werd vervuld met rook.

Niet iedere geroepene hoeft zo'n visioen te hebben van God, maar we moeten wel iets van God hebben gezien, ervaren.
We moeten wel iets van de hoogheid en de heiligheid van God hebben ontdekt.

Waarom gaat het zo slecht met de kerk?
Waarom is er zo'n gebrek aan vuur, aan toewijding, aan enthousiasme?

Daar worden heel wat antwoorden op gegeven.
"Het moet gezelliger in de kerk" zegt de een.
"Er moet meer sfeer komen in de diensten", zegt een ander.
"De dominees moeten actueler preken, meer over deze tijd"
"Het moet veel blijer toegaan in de kerk"
"We moeten ons meer betrokken zijn op de grote problemen van de wereld."

Het zal allemaal wel een beetje waar zijn gemeente, maar de eigenlijke nood van de kerk is deze: dat het zo weinig over God gaat. Of liever gezegd, dat we misschien nog wel woorden voor God hebben, maar dat het woorden blijven en dat God zelf niet meer aan het woord kan komen.
We moeten weer ontdekken wie God is.
God in zijn heiligheid, in zijn anders-zijn.
God als de grote God, als de Koning, als "de HERE der heerscharen".

God met wie je het niet op een akkoordje kunt gooien.
God die niet in te passen is in dat hoekje van je bestaan dat jij nog voor Hem over hebt.
God!

Dat is het eerste wat Jesaja ontdekt.
Maar dat is niet genoeg om hem tot profeet te maken.
Integendeel.
Wie deze God gezien heeft, roept uit: "Wee mij! Ik moet zwijgen, want ik ben een mens met onreine lippen, en ik leef te midden van een volk dat onreine lippen heeft."

"Ik moet zwijgen".

O God, u weet wat er in Israël gebeurt.
Onder de dekmantel van veel vroomheid en tempeldienst wordt recht en gerechtigheid met voeten getreden, de arme wordt uitgebuit, de leugen triomfeert, corruptie tiert welig.
O God ik woon temidden van zo'n volk en ook ik heb vuile handen gemaakt en onreine lippen gekregen.

Wat moet er gebeuren voordat zo'n mens, zo'n verslagen en schuldbewust mens tot profeet geroepen wordt, nee meer nog, zichzelf als profeet aanbiedt?

Eén ding: verzoening.

Toen nam een van de serafs met een tang een gloeiende kool van het altaar en vloog daarmee op mij af. 7 Hij raakte mijn mond ermee aan en zei: ''Nu zijn je lippen gereinigd. Je schuld is geweken, je zonden zijn verzoend' (Jesaja 6:6,7)

Kijk dat is het geheim van de profeet en het geheim van de gemeente: de verzoening.
Tussen het zwijgen van de profeet en het spreken van de profeet staat de verzoening.
Er is geen toewijding, geen beschikbaarheid mogelijk als niet de schuld vergeven en de zonde verzoend is.

Maar dat is ook de goede boodschap die vanmorgen klinken mag: God, de Heilige God, die het kwaad haat, die niet wonen kan bij mensen met vuile handen en onreine lippen heeft in Jezus Christus verzoening bewerkt.
Hij heeft ons aangeraakt met de gloeiende kool van zijn liefde.
"Lof zij God die op de aarde naar ons toegekomen is", zingen we straks met Kerst.

Kijk broeders en zusters, daar mogen we elkaar op aanspreken.
De kerk is geen klus die we samen klaren moeten en waar het werk nu eenmaal verdeeld moet worden. Zo delen we het werk uit op de sportclub of op de muziekvereniging.
Maar de kerk is anders, letterlijk: dat wat van de Heer is.

We hebben een Heer die zich gegeven heeft tot in de dood voor ons, een Heer die knecht werd en door zijn dood verzoening heeft bewerkt, een Heer die naamgenoot was van Jesaja en net als de profeet zei: "Heer zend mij".
Als je dat weet en daar uit leeft en dan de roep hoort: Wie zal ik zenden? ach, dan is er toch maar een antwoord mogelijk, diezelfde woorden: Heer zend mij!

Hier ben ik met mijn lek en mijn gebrek, met mijn mogelijkheden en onmogelijkheden, u weet waar ik inzetbaar ben in uw Koninkrijk.
Help me om die studie te kiezen waar ik u mee dienen kan.
Help me om ook in mijn beroep zendeling van u te zijn.
Help me om een goede vader of moeder te worden. Of opa en oma.
Help me om een bruikbaar mens te zijn.
Leer me mijn gaven ontdekken om ook in uw gemeente iets te mogen doen, in de samenleving, in de politiek.
Hier ben ik, zend mij.

En nu zou het toch eigenlijk mooi zijn gemeente, wanneer wij, net zoals ze dat in sommige kerken doen, nu gelegenheid zouden geven om naar voren te komen op de knielbank, misschien wel op de zondaarsbank en het tegen God te zeggen: "Heer, hier ben ik, zend mij."
Maar ja, zo zitten we in Driebergen niet in elkaar en dat is het ergste niet.
Het is ook goed, als je straks thuis bent, in je binnenkamer te gaan en dan je handen te vouwen en te zeggen: "Hier ben ik, zend mij".
Het is ook goed om in de komende weken mij even aan te schieten en te zeggen: ik zou wel wat willen doen in de kerk, hebt u wat voor mij?

En dan?
Dan moet het toch wel wat worden!
Zoveel mensen, bereid om God te dienen.
Je kunt een klaagzang over de kerk aanheffen; je kunt ook zeggen: waar vind je dat: zoveel vrijwilligers die hun tijd en energie geven willen? De kerk is nog altijd de grootste vrijwilligersorganisatie van ons land.
Dat moet toch wat kunnen worden?
Zo moet de kerk toch mensen kunnen bereiken, wervend, getuigend, uitnodigend.
Ik hoop het, ik bid er voor.

Maar de kerk is geen successtory.
Hoor wat Jesaja voor een boodschap krijgt:
"Maak het hart van het volk ongevoelig, stop hun oren toe, smeer hun ogen dicht. Dan kunnen ze met hun ogen niet zien, met hun oren niet luisteren, en tot hun hart zal het niet doordringen. Ze zullen niet naar mij terugkeren en geen herstel vinden." (Jesaja 6:10)

Wat is dit voor een zinloze opdracht?
Hoe kan God dit menen?
Dit is toch God niet?
Wacht even: We zeiden het toch: God is de heilige God, dat is apart, anders dan anders, altijd anders dan wij denken.
God.... ja het kan zo ver komen, een mens kan zo ver gaan, dat God zijn handen van hem aftrekt. Dat God zegt: als je dan niet wilt luisteren, terwijl ik je honderd keer heb gewaarschuwd, ga dan maar door op je zelfgekozen weg.

Dat is de verschrikkelijke weg die de farao van Egypte gaat, de doodlopende weg van verstokking en verharding.
En nu gaat Israël N.B. deze weg.
Denk niet, gemeente, dat God dit zo maar zegt.
Hij zegt dit met de pijn van een vader, met de tranen van een moeder.

De kerk is geen successtory.
Het gaat niet altijd zoals het in Handelingen gaat. Eerst 3000 leden en dan 5000 en dan nog meer groei en toename.
Misschien moeten we ons wel voorbereiden op een periode waarin mensen het woord van God niet meer horen willen.

Ach mensen, is dit het nou?
Wat een treurige boodschap.
Moeten we het daarmee doen in deze Adventstijd, met de komende Kerst, in het nieuwe jaar?
Dat is toch geen inspirerende Adventszondag.

Nee gemeente, eerlijk gezegd, viel mij dat ook wat tegen van deze tekst.
Jesaja is één van de naamgenoten van Jezus, maar het verhaal van Jesaja lijkt uiteindelijk zo anders dan dat van Jezus.
Als je het verhaal goed leest, dan ontdek je zo'n loodzware opdracht zonder uitzicht.

En dat moeten we aandurven, om ook zulke hoofdstukken te lezen.
Omdat ik denk dat de gemeente in onze tijd daar heel veel van herkent.
Bewust meelevende christenen die merken hoe ze op rotsen ploegen wanneer ze iets van God aan hun medemensen proberen door te geven.
Ouders die voelen hoe moeilijk het is het evangelie aan hun kinderen door te geven.
Dominees die het geloof in hun roeping en zelfs in God verliezen.

Ik heb dit hoofdstuk toch gekozen en ik klamp mij vast aan dat laatste vers.
Is u dat opgevallen?
"Er blijft slechts een stronk over, en het zaad in die stronk is heilig."

Kijk zeggen de bijbelgeleerden, dat laatste, hoopvolle vers kan niet van Jesaja zijn, dat heeft een overschrijver er aan toegevoegd. En daar kunnen ze wel eens gelijk in hebben. Zo ging dat met bijbelteksten. De geschiedenis van de bijbeltekst is een worsteling van generaties met God. In een heilige brutaliteit heeft deze overschrijver dat er bij geschreven. Hij is als het ware in beroep gegaan bij God zelf: O God, dit kan toch het laatste niet zijn, O God wij beroepen ons op uw barmhartigheid. U zei het dat de boom van Israël omgehakt wordt, afgehakt bij de grond. O God, u weet het toch dat uit zo'n wortelstronk nieuwe takjes kunnen uitlopen, nieuw leven, een nieuw begin.

Dit is het hoger beroep waarin Mozes ging na de dans om het gouden kalf: Het is toch uw volk o God, verdelg het niet.
Dit is de heerlijke vrijmoedigheid die we in het evangelie tegenkomen bij allerlei lieden, meest van vreemde komaf, om Jezus niet los te laten tot Hij hen zegent.

En het lukt God nooit om van hen af te komen.
Want het lukt Hem niet om een bidder te laten staan.

Dat is de grote belofte voor de christelijke gemeente in onze tijd, Amen

 

FROM THE ANCIENT DAYS UNTIL TODAY, I HAVE INSPIRED PROHETS AND POETS ... AND AS THE HEART OF EVERY MESSAGE ... ARE THESE 3 WORDS ... " RETURN TO ME".   I AM YOUR CREATOR: RETURN TO ME

I AM YOUR REDEEMER ...   YOUR FATHER: " RETURN TO ME"

Song of the Bride

I have longed to Hold you in my arms

And take all of your fear away

I will take yor filthy rags and make them clean

If you will recieve my Love

If you will receive my Love

 

Return to me

and hear my Spirit say

In repentance and rest

is your salvation

In quietness and trust

is your strength

 

and hear my Spirit say  

 

 

 

Isaiah 31:15

In quietness and trust is your strength

 

I sensed such a deep sense of God's presence and conformation: these are the things God longs for us ... and He want the church to return to His as a bride and allow Him to be our husband to be everything we need and love.  

Our return to God always begins with our repentance ... and then a resting in God's complete salvation.

 

These words spoken by: brain Doerksen
This song written by Brain Doerksen